MENU

REPERTUAR
Zobacz repertuar
24 marca piątek 2017

19:00
Koncert symfoniczny
Marszałek Województwa Opolskiego – Andrzej Buła oraz Dyrektor Filharmonii Opolskiej – Przemysław Neumann zapraszają na koncert symfoniczny finalizujący kolejny etap warsztatów artystyczno-ekologicznych.

Bezpłatne zaproszenia do obioru w kasie biletowej
Filharmonii Opolskiej w dniu koncertu od godz. 18:30.
Ilość miejsc ograniczona ze względu na pierwszeństwo uczestnictwa
w koncercie dla osób biorących udział w warsztatach w ramach projektu.



 

Filharmonicy Opolscy
Zbigniew Graca – dyrygent
Łukasz Długosz, Agata Kielar-Długosz – flet

Program:
Ludwig van Beethoven – Uwertura Leonora III
Janusz Bielecki – Koncert na dwa flety
Franz Doppler – Koncert na dwa flety
Sergiusz Prokofiew – VII Symfonia cis-moll op. 131

Miejsce: Sala koncertowa

Pierwszy tej wiosny koncert Filharmoników Opolskich (prowadzonych przez znanego już w Opolu Zbigniewa Gracę) będzie wieczorem poszukiwań: definicji, podobieństw i punktów odniesienia. Muzyka ma tego wszystkiego pod dostatkiem.

Koncert otworzy Leonora III – uwertura, którą Ludwig van Beethoven skomponował jako wstęp do swojej jedynej opery – Fidelio. Historia muzyki wiele tej operze zarzuca; Leonora jest jednak syntezą charakterystycznych cech najmłodszego z klasyków wiedeńskich i jako dzieło symfoniczne od lat cieszy się niesłabnącą popularnością. Warto – już w spokojnym wstępie – wsłuchać się w unoszący się ponad orkiestrą dźwięk fletu. On bowiem będzie towarzyszył nam mocno w pierwszej połowie wieczoru.
 
Właściwie będzie to coś więcej niż flet – flet do potęgi! Agata i Łukasz Długoszowie, partnerzy na scenie i życiu zagrają dwa podwójne koncerty fletowe. Pierwszy, Koncert na dwa flety Janusza Bieleckiego został napisany w 2015 roku specjalnie dla Długoszów. Druga kompozycja pochodzi z XIX wieku, a jej autorem jest Franz Doppler. Choć romantyzm to jedna z najchętniej granych i słuchanych epok, nazwisko Dopplera nie jest szeroko kojarzone wśród melomanów. Z fletem jest bowiem tak, że nieliczni z wielkich kompozytorów pisali dlań utwory solowe z towarzyszeniem orkiestry. Nietrudno się domyślić że te które powstały, to dzieła twórców o niezbyt nośnych nazwiskach. Niezbyt nośnych, bo na flet pisali po prostu fleciści-wirtuozi, tworząc repertuar dla samych siebie; na tym też opierała się kariera Dopplera.

Wczytując się w biografie i analizy twórczości ostatniego z prezentowanych w piątkowy wieczór kompozytorów – Sergiusza Prokofiewa – można znaleźć niemałą ilość cech upodabniających go do wielkich mistrzów historii muzyki. Wszystko zaczęło się u niego od matczynych lekcji gry na fortepianie – dokładnie, jak u Chopina. Przez lata jego artystyczne życie wspierało się na dwóch równorzędnych ramionach – kompozytorskim i wirtuozowskim, bowiem (podobnie jak Liszt) Prokofiew słynął także ze swoich dokonań pianistycznych. Tak jak Dvorak – szukał szczęścia w Stanach Zjednoczonych, by po kilku latach wrócić jednak do ojczyzny. Komponował balety dla Diagilewa – jak Strawiński, Debussy i Ravel. Wszystko to mieści się też w jego muzyce: pozornie zawiera ona w sobie wszystko to, co zostało już wymyślone, a jednak języka kompozytorskiego Prokofiewa nie sposób pomylić z żadnym innym.  

Ostatnia, ukończona na rok przed śmiercią kompozytora VII Symfonia cis-moll to jakby ostateczne słowo dojrzałego twórcy i reminiscencje jego minionego życia. Stąd w partyturze ogromna różnorodność przeplatających się motywów i tematów. Nie brakuje charakterystycznej pikanterii i (auto)ironii, baletowej uszczypliwości i (neo)klasycznej formy. Pojawiają się również fragmenty wyraźnie ukazujące dojrzałość 61-letniego Prokofiewa. Maestro Zbigniew Graca, który poprowadzi Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii Opolskiej tego wieczoru nie tylko jest w podobnym wieku, ale (historia nie wierzy w przypadki!) urodził się niewiele ponad miesiąc po śmierci legendarnego rosyjskiego kompozytora. Cis-moll to wyjątkowo rzadka tonacja – ciekawe jak zostanie zdefiniowana tym razem?

 

ZBIGNIEW GRACA                              
Studiował w warszawskiej Akademii Muzycznej w klasie skrzypiec Tadeusza Wrońskiego oraz dyrygentury symfoniczno-operowej u Stanisława Wisłockiego. Swoje umiejętności doskonalił u Franco Ferrary w Sienie (Włochy) oraz u Rafaela Kubelika w Lucernie (Szwajcaria).
Jest laureatem głównych nagród w konkursach dyrygenckich: w Kopenhadze (Konkurs im. N. Malko- III), w Katowicach (Konkurs im. G. Fitelberga- V) oraz w Wiedniu (Konkurs im. H. Swarowskiego- III).
W latach 1975-80 współpracował z Orkiestrą Radiową w Warszawie, a następnie – jako koncertmistrz i dyrygent – z Orkiestrą Symfoniczno-Operową w Akwizgranie (Niemcy). W latach 1985-88 był etatowym dyrygentem Opery Królewskiej w Kopenhadze. W sezonie 1989/90 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Państwowej Opery  we Wrocławiu.
W latach 1992-95 był regularnym gościnnym dyrygentem Opery Poznańskiej, gdzie przygotował i prowadził premiery m.in. „Aidy” Verdiego, „Cyganerii” Pucciniego, „Święta wiosny” Strawińskiego czy „Cudownego Mandaryna” Bartóka.
Obecnie – od 1989 r. –  jest etatowym dyrygentem Warszawskiej Opery Kameralnej.
Tu przygotował i pełnił kierownictwo muzyczne wielu oper Mozarta, Rossiniego czy Donizettiego. Współtworzy muzycznie coroczny Festiwal Mozartowski w Warszawie od chwili jego powstania w roku 1991.
Występuje niemal we wszystkich krajach Europy (regularnie w Skandynawii, Niemczech, Hiszpanii, Francji, Włoszech, na Litwie i Łotwie), w Japonii i Stanach Zjednoczonych. Od 1995 r. jest corocznie zapraszany na występy do Izraela.
Od 1998 r. występuje w Turcji z Prezydencką Orkiestrą Symfoniczną oraz w Narodowym Teatrze Operowym w Ankarze. Rok 1999 zaowocował współpracą z Łotewskim Narodowym Teatrem Operowym, która trwa do dziś. W LNO w Rydze kierował muzycznie premierami oper Mozarta: „Don Giovanni”,  ”Cosi fan tutte”,  ”Wesele Figara” oraz „Czarodziejski Flet”.
Od 2012 roku ponownie współpracuje  z Teatrem Wielkim w Poznaniu, gdzie dyryguje  operami:  „Wesele Figara”,  „Cyrulik sewilski”,  „Don Giovanni”  i „Toska”.

W Polsce koncertuje z zespołami niemal wszystkich orkiestr: w Filharmonii Narodowej w Warszawie, filharmoniami w Poznaniu, Łodzi, Krakowie, Gdańsku, Białymstoku, Lublinie, Bydgoszczy, Rzeszowie, z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach czy z Polską Orkiestrą Kameralną – Sinfonią Varsovią.
W swoim dorobku posiada liczne nagrania archiwalne oraz płytowe.


fot. Mariusz Widerynski

ŁUKASZ DŁUGOSZ uznany przez krytyków za jednego z najwybitniejszych flecistów. Absolwent Hochschule für Musik und  Theater  w Monachium, Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse w Paryż oraz Yale University w New Haven.
Zwycięzca wielu prestiżowych  konkursów  międzynarodowych: m.in. w  Paryżu, Monachium, Odense, Viggiano.
Koncertuje jako solista i kameralista w Europie, Azji i USA. Współpracuje z wieloma renomowanymi orkiestrami europejskimi. Występował m.in. w Carnegie Hall w Nowym Yorku, w Musikverein-Goldener Saal we Wiedniu, Konzerthaus we Wiedniu, Konzerthaus w Berlinie, Filharmonii Monachijskiej Gasteig-Carl-Orff-Saal, Herkulessaal w Monachium, Gewandhaus w Lipsku. Grał pod batutą takich gwiazd jak Zubin Mehta, James Levin, Krzysztof Penderecki, Jacek Kaspszyk, Agnieszka Duczmal,  Helmuth Rilling, Jerzy Maksymiuk.
Jest wielokrotnie zapraszany do wykonania koncertu fletowego Krzysztofa Pendereckiego pod batutą kompozytora, z którym nagrał płytę w 2014 roku.
Artysta dokonał wielu nagrań archiwalnych, radiowych i telewizyjnych oraz CD w kraju i za granicą, które zostały bardzo wysoko ocenione przez krytykę polską i europejską.
Wielu wybitnych współczesnych kompozytorów dedykowało artyście swoje utwory m.in.: Enjott Schneider, Michael Colina, Harald Genzmer, Kaja Sariaho, Paweł Mykietyn, Grażyna Pstrokońska-Nawratil, Piotr Moss.
Jego koncerty były wielokrotnie transmitowane przez najważniejsze stacje radiowe takie jak: BBC Radio 3, SWR, BR4, Deutschlandradio Kultur, Polskie Radio PR2, NDR, Radio France, RMF Classic.
Juror międzynarodowych konkursów fletowych. Prowadzi kursy mistrzowskie w Europie i Azji.
Za wybitne osiągnięcia otrzymał szereg prestiżowych nagród i nominacji m.in. : Gloria Artis, Gasteig-Musikpreis, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Zeit-Preis , Deutsche Stiftung Musikleben , Paszporty Polityki i Gwarancje Kultury.
Narodowy Bank Polski sfinansował film telewizyjny o artyście, pokazywany na antenie TVP1 i TV Polonia.
Artysta nagrał wiele albumów m.in dla wytwórni Sony, Naxos, Fleur de Son Classic.
W styczniu 2010 roku zadebiutował z London Symphony Orchestra, z którą następnie nagrał płytę z koncertem Michaela Colina.
W styczniu 2015 oraz 2016 roku otrzymał prestiżową nagrodę fonograficzną International Classical Music Award (ICMA).

www.lukaszdlugosz.pl

 


fot. Ewelina Długosz

Agata Kielar-Dlugosz

Wybitna polska flecistka. Absolwentka Hochschule für Musik w Weimarze,  Hochschule für Musik und Theater w Monachium oraz Yale University w New Haven (USA).

Artystka jest laureatką wielu  prestiżowych konkursów międzynarodowych m.in. Leonardo de Lorenzo Viggiano (Włochy), Friedrich Kuhlau Uelzen (Niemcy), Padwa (Włochy), Ovada (Włochy), Timisoara (Rumunia).

Była pierwszą flecistką Bayerisches Symphonieorchester München.
Współpracuje również z Münchener Kammerorchester i Bach Collegium München. Grała pod batutą takich dyrygentów jak: Sir Colin Davis, Jacek Kaspszyk, Jerzy Maksymiuk, Mariss Jansons, Helmuth Rilling i Christoph Poppen.

Doskonaliła swoje umiejętności na wielu mistrzowskich kursach fletowych m.in. u Petera Lukasa Grafa, Jamesa Galwaya, Jeanne Baxtresser, Jeana Claude'a Gérarda, Jacquesa Zoona, Petera Lloyda, Ransoma Wilsona.

Jako solistka i kameralistka czynnie koncertuje w  Europie oraz USA. Artystka wielokrotnie prawykonywała koncerty jej dedykowane przez polskich i zagranicznych kompozytorów, które transmitowane były przez czołowe europejskie rozgłośnie radiowe.
Prowadzi kursy mistrzowskie w Polsce, Niemczech oraz USA. Od 2006 jest członkiem fundacji Yehudi Menuhina. W 2013 roku uzyskała stopień naukowy doktora sztuk muzycznych.

Za wybitne osiągnięcia otrzymała wiele nagród i stypendiów, m.in. Komisji Fulbrighta, DAAD, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego,  All Flutes Plus, Jeunesses Musicales , Top Wind oraz Stiftung für Musik Zürich .

Materiały: źródło własne artystów